bgpw blog

    blog Biblioteki Głównej PW

    Wpisy z tagiem: profesorowie-politechniki-warszawskiej

    W Bibliotece Cyfrowej PW udostępniony został w wersji cyfrowej dorobek kolejnych profesorów Politechniki Warszawskiej z okresu międzywojennego.

    Piśmiennictwo profesorów prezentowane jest w postaci tzw. bibliografii pełnotekstowych czyli zestawienia bibliograficznego z dołączonymi cyfrowymi kopiami książek, artykułów, referatów. Dodatkowo dołączone są do każdego zestawienia biografie i fotografie profesorów oraz graficzne plansze biograficzne. Aktualnie w Bibliotece Cyfrowej PW dostępnych jest ponad 30 takich zestawień piśmiennictwa. Część z nich została zdigitalizowana i opracowana w ramach projektu „Ocalić od zapomnienia. Wśród ostatnio dodanych znajdują się publikacje profesorów : Czesława Domaniewskiego, Kazimierza Wóycickiego, Romana Trechcińskiego i Władysława Zawadzkiego.

    Czesław Domaniewski (1861-1936), architekt, dziekan Wydziału Architektury PW był projektantem wielu gmachów użyteczności publicznej, dworców, kościołów, domów mieszkalnych.

    Kzimierz Wóycicki (1898-1944) hydrolog, inżynier budownictwa wodnego projektował i kierował budową zakładów wodnych, wodociągów i kanalizacji.

    Władysław Zawadzki (1885-1939) wybitny ekonomista, naukowiec i działacz polityczny okresu II Rzeczpospolitej, w latach 1931-35 byl wiceministrem i ministrem skarbu.

    Roman Trechciński (1882-1944), ekspert z dziedziny teletechniki, wynalzaca, w czasie II wojny światowej prowadził nasłuchy radiowe dla podziemia i produkował odbiorniki radiowe.

    MM

    Z okazji obchodów 100-lecia Odnowienia Tradycji Politechniki Warszawskiej Biblioteka Główna PW przygotowała plenerową wystawę planszową. Na 103 planszach  przedstawiono sylwetki (informacje biograficzne, dorobek naukowy, fotografie) wszystkich profesorów działających w naszej Uczelni w okresie odradzającej się państwowości polskiej oraz w dwudziestoleciu międzywojennym.  Plakaty prezentowane będą do 30 listopada 2015 roku na ogrodzeniu terenu głównego Politechniki Warszawskiej od strony ul. Nowowiejskiej.

    010107890101080101010803010108090101081601010817Fot. S. Kamiński

    29 kwietnia minęła 130-ta rocznica urodzin astronoma Felicjana Kępińskiego (1885-1966), który od 1927 r.  pracował  jako profesor na Politechnice Warszawskiej. Po I wojnie światowej wrócił do Polski z Niemiec, gdzie pracował w jednym z największych europejskich obserwatoriów astronomicznych Berlin-Babelsberg.  Był założycielem Obserwatorium Astronomicznego Politechniki Warszawskiej, a także jego kierownikiem w latach 1925-1955.  Po II wojnie kierował Katedrą Astronomii . W 1957 zorganizował w Józefosławiu k. Warszawy Obserwatorium Astronomiczno-Geodezyjne PW, współpracujące z ośrodkami międzynarodowymi zajmującymi się badaniem ruchu obrotowego Ziemi. W 1960 przeszedł na emeryturę.

    Światową sławę przyniosła mu praca o ruchu komety Kopffa. Dzięki jego niezwykle dokładnym obliczeniom udało się kometę Kopffa odszukać w 1958 r., kiedy ponownie zbliżyła się do Słońca.  Jego imieniem nazwany został krater na Księżycu.

    kepinski2


    http://bcpw.bg.pw.edu.pl/dlibra/docmetadata?id=5503

    Jubileuszową informację, wzbogaconą dokumentami graficznymi zamieszczono również na stronie Archiwum Polskiej Akademii Nauk

    http://www.petea.home.pl/apan/pl/node/2566

    Więcej informacji o Kępińskim w Bibliotece Cyfrowej PW:
    http://bcpw.bg.pw.edu.pl/dlibra/docmetadata?id=843

    TG, MM

    Serdecznie zapraszamy do oglądania Wystawy pt. „Filia Biblioteki Głównej PW – Biblioteka Wydziału Chemicznego wczoraj i dzisiaj” oraz Wystawy poświęconej profesorom Wydziału Chemicznego PW (dwudziestolecie międzywojenne) zaprezentowanych w ramach obchodów 100-lecia Odnowienia Tradycji Politechniki Warszawskiej oraz 100 lat Wydziału Chemicznego Politechniki Warszawskiej.

    1Obie wystawy znajdują się na korytarzu I piętra budynku Wydziału Chemicznego PW przy ul. Noakowskiego 3.

    2 3
    4 wys5

     

    wys7 wys8 wys9

    wys10

    JA

    22 kwietnia mija 61. rocznica śmierci profesora Jana Czochralskiego (23.10.1885-22.04.1953), chemika, metaloznawcy, odkrywcy stosowanej do dziś metody otrzymywania monokryształów krzemu wykorzystywanych do produkcji mikroprocesorów.

    Od 1929 Czochralski związany był z Politechniką Warszawską, kiedy jako uznany już jako światowej sławy uczony powrócił z Niemiec do Polski. W 1929/30 prowadził wykłady z metalurgii i metaloznawstwa na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej, początkowo jako profesor kontraktowy, a od 1930 r. jako profesor zwyczajny (profesurę otrzymał z rąk prezydenta Mościckiego). Wcześniej, w 1929 r. Politechnika nadała mu tytuł doktora honoris causa. W latach1930—1939 kierował Katedrą i Zakładem Metalurgii i Metaloznawstwa, a od 1934 r. był jednocześnie kierownikiem nowo utworzonego Instytutu Metalurgii i Metaloznawstwa, prowadzącego specjalne badania metaloznawcze m. in. na użytek wojska.

    W Bibliotece Cyfrowej PW zapoznać się można z tekstami publikacji prof. Czochralskiego, zebranymi w postaci bibliografii pełnotekstowej jego dzieł:


    http://bcpw.bg.pw.edu.pl/dlibra/docmetadata?id=3410

    Więcej na temat Jana Czochralskiego:


    http://bgpw.blog.pl/2011/07/15/jan-czochralski-rehabilitacja-po-66-latach/


    http://www.pw.edu.pl/Uczelnia/Profesor-Jan-Czochralski-patronem-roku-2013

    MM

    Kolejna pełnotekstowa baza bibliograficzna, prezentująca dorobek jednego z profesorów Politechniki Warszawskiej okresu międzywojennego – Melchiora Nestorowicza udostępniona została  w Bibliotece Cyfrowej PW: Piśmiennictwo profesora Melchiora Nestorowicza – zestawienie bibliograficzne i pełne teksty wybranych publikacji

    Zdjęcie M. Nestorowicza z archiwum NAC

    Melchior Nestorowicz (1880-1939) był wybitnym specjalistą w dziedzinie budowy i utrzymania dróg bitych, inicjatorem modernizacji dróg w Polsce w zakresie stosowania nowych materiałów i nawierzchni drogowych, m.in. betonowych i bitumicznych.  Zajmował się też organizacja administracji drogowej w okresie międzywojennym (m.in. jako dyrektor Departamentu Drogowego w Ministerstwie Komunikacji w latach 20.).  Był autorem projektów trzech ustaw sejmowych: o budowie i utrzymaniu dróg publicznych (1920), o przepisach porządkowych na drogach publicznych (1921) i o PaństwowymFunduszu Drogowym (1931), które obowiązywał przez szereg lat. Melchior Nestorowicz opracował własny plan budowy autostrad (dróg samochodowych), który zakładał budowę prawie 4,7 tys. km szybkich tras. Nie został zrealizowany przed wojna, ani powojnie. Można przyjąć, że w zubożonej wersji realizowany jest obecnie.

    Warto przytoczyć słowa Nestorowicza (1939): „Spychanie zagadnienia drogowego na szary koniec zagadnień państwowych, jakie widzimy od chwili wskrzeszenia Rzeczpospolitej, musi się skończyć, jeśli Polska nie ma być nadal rozbrojona pod względem komunikacyjnym. W rozwiązaniu zagadnienia gospodarki drogowej musi znaleźć się rozwiązanie budowy dróg samochodowych. W przeciwnym razie Polska znajdzie się wkrótce — za kilkanaście lat — poza obrębem Europy cywilizowanej”.

    M. Nestorowicz – plansza biograficzna

    Nestorowicz był profesorem tytularnym na Politechnice Warszawskiej od 1934 r., a od 1936 zwyczajnym w Katedrze Budowy Dróg i Robót Ziemnych, w Latach 1935-37 pełnił funkcje dziekana na Wydziale Inżynierii PW.

    W latach 30. Nestorowicz kierował pracami badawczymi w Drogowym Instytucie Badawczym, działającym przy Politechnice Warszawskiej.

    Był autorem, licznych artykułów publikowanych w Przeglądzie Technicznym, Samorządzie, Inżynierii Rolnej, Wiadomościach Drogowych i Przeglądzie
    Wojskowo-Technicznym, a także podręczników projektowania dróg.

    Więcej w:

    Melchior Władysław Nestorowicz (1880-1939). Sylwetki profesorów Politechniki Warszawskiej

    Melchior Nestorowicz (1880-1939). Plansza biograficzna

    Gdyby nie wojna mielibyśmy autostradę do Warszawy i Białegostoku. W serwisie: moja-ostroleka.pl

    MM

    W Bibliotece Cyfrowej PW udostępniona została kolejna pełnotekstowa baza bibliograficzna prezentująca dorobek jednego z profesorów Politechniki Warszawskiej okresu międzywojennego – Wiesława Chrzanowskiego.

    Bibliografia publikacji profesora Wiesława Chrzanowskiego powstała w ramach projektu „Ocalić od zapomnienia. Kolekcja pełnotekstowa wybranych publikacji wybitnych uczonych PW od początku jej istnienia do 1950 roku w Bibliotece Cyfrowej PW”.  W ramach tego projektu zdigitalizowano większość jego publikacji i udostępniono w powiązaniu z zestawieniem bibliograficznym.

    Fotografia prof. W. Chrzanowskiego – ze zbiorów NAC

    Wiesław Chrzanowski (1880-1940) zajmował się konstruowaniem turbin i maszyn parowych, był wykładowcą politechnik we Lwowie i Warszawie, od. 1919 r. profesorem Politechniki Warszawskiej, kierował Katedrą Maszyn i Turbin Parowych aż do wybuch wojny w 1939 r. W latach 1932/33 był rektorem Politechniki Warszawskiej. Przez krótki okres w 1920 r. był ministrem przemysłu i handlu w W. Grabskiego i W. Witosa. Program rozwoju przemysłu, który opracował, zbliżony do założeń późniejszego Centralnego Okręgu Przemysłowego, nie uzyskał akceptacji ówczesnego premiera W. Witosa.

    Profesor Chrzanowski był wybitnym specjalistą w dziedzinie maszyn i turbin parowych, konstruktorem silników spalinowych, opracował wiele ekspertyz technicznych dla polskich zakładów przemysłowych. Był twórcą szkoły konstruktorskiej, z której wyszło wielu wybitnych specjalistów.

    motor spalinowy (W. Chrzanowski, Cylindry maszyn spalinowych, 1918)

    Należał do wielu organizacji, naukowych i technicznych. Był współzałożycielem i wiceprezesem Akademii Nauk Technicznych, wiceprezesem Zrzeszenia Profesorów Warszawskich Szkół Akademickich.

    Zmarł w 1940 w Warszawie, pochowany został na cmentarzu Powązkowskim.

    Na podstawie:

    Wiesław Chrzanowski (1880-1940). Oprac. J. Piłatowicz.
    Wiesław Chrzanowski (1880-1940). Plansza biograficzna
    Wikipedia
     

    MM

    Biblioteka Cyfrowa PW udostępniła ok. 200 publikacji prof. Feliksa Kucharzewskiego w postaci kolejnej pełnotekstowej bazy bibliograficznej, prezentującej dorobek naukowy międzywojennych profesorów Politechniki Warszawskiej.
    Feliks Kucharzewski (1849-1935), inzynier, wybitny historyk techniki, specjalista hydrodynamiki i mechaniki budowli,  profesor honorowy Politechniki Warszawskiej, wieloletni redaktor „Przeglądu Technicznego” był autorem licznych publikacji w czasopismach naukowych i popularnych. Profesorem honorowym Politechniki Warszawskiej został mianowany w 1919 r. i do końca życia prowadził  wykłady z historii mechaniki, kierując jednocześnie Katedrą Mechaniki Teoretycznej. Był jednym z  członków-założycieli Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i do 1926 zasiadał w jego zarządzie. W 1920 zakładał Akademię Nauk Technicznych. Jako historyk nauki badał m.in. dzieje astronomii polskiej XVIII-XIX wieku, m.in. dorobek m.in. Marcina z Olkusza, Jana Brożka i Jana Heweliusza. Dokonał analizy twórczości naukowej Kopernika. Opracował polską bibliografię techniczną do 1874. Zmarł w 1935 r. w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

    Bibliografia prac Kucharzewskiego  obejmuje książki i artykuły jego autorstwa bądź współautorstwa, opublikowane pod nazwiskiem (A), inicjałami (B) oraz pseudonimem autora (C). W każdej części zastosowano układ alfabetyczny. Publikacje wieloczęściowe, ukazujące się np. w kolejnych numerach czasopisma zebrane są w jednym opisie bibliograficznym. Nie uwzględniono tłumaczeń.
    Bibliografia zawiera odnośniki do pełnych tekstów utworów Feliksa Kucharzewskiego.
    Odnośnikiem do pełnego tekstu publikacji w PDF jest albo tytuł pracy, albo, w przypadku publikacji wieloczęściowej, numery stron. Bibliografia zostaje udostępniona zgodnie z licencją CC-BY-NC , natomiast zamieszczone prace profesora Feliksa Kucharzewskiego dostępne są w domenie publicznej.

    MM

    W związku ze zbliżającym się Dniem Wszystkich Świętych, jak co roku, uczczono pamięć zmarłych profesorów Politechniki Warszawskiej składając na ich grobach na cmentarzu powązkowskim i ewangelicko-augsburskim, wiązanki kwiatów.
    Uroczystości, z udziałem władz Uczelni i pracowników odbyły się też w Dużej Auli Gmachu Głównego PW. Zapalono znicze i złożono wieńce przy tablicach upamiętniających generała Stefana Grota Roweckiego, Tadeusza Zawadzkiego-Zośkę oraz studentów PW – żołnierzy Podziemia. Kwiaty złożono też w Czytelni Biblioteki Głównej pod tablicą  pamiątkową poświęconą Grażynie Lipińskiej, ppłk Armii Krajowej, kustoszowi Biblioteki Głównej PW.

    fot. S. Kamiński

    MM

    Biblioteka Cyfrowa PW udostępniła 32 publikacje prof. Kazimierza Klinga w postaci kolejnej pełnotekstowej bazy bibliograficznej, prezentującej dorobek naukowy międzywojennych profesorów Politechniki Warszawskiej.

    Kazimierz Kling (1884-1942) zajmował się badaniami chemicznego uszlachetniania ropy naftowej i gazu ziemnego, metody przeróbki odpadów ropnych i nowych źródeł paliw płynnych. Był jednym z głównych inicjatorów prac badawczych potrzebnych do uruchomienia i rozwoju przemysłu. Od 1916 roku, jako docent Uniwersytetu Lwowskiego brał czynny udział w organizacji i przeprowadzaniu prac badawczych w powstałym w tym czasie Instytucie Badań Naukowych i Technicznych „Metan”. Od 1920r. do 1929r. pełnił funkcję kierownika Katedry Chemii Organicznej na Lwowskim Uniwersytecie Jana Kazimierza.

    Kazimierz Kling. Fotografia ze zbiorów Narodowego Archiwum Cyfrowego.

    Z Politechniką Warszawską związał się od 1929 r., kedy to 1 września został mianowany profesorem zwyczajnym na Wydziale Chemicznym PW i objął Katedrę oraz Zakład Chemii Ogólnej. Kling, obdarzony uzdolnieniami do projektowania i budowy aparatury,  zorganizował warsztat mechaniczny w Zakładzie Chemii Ogólnej. Skonstruowany w nim prototyp aparatu analitycznego do oznaczania niskowrzących węglowodorów wzbudził duże zainteresowanie środowiska przemysłowego.

    Jednym z  osiągnięć badawczych K. Klinga był opatentowany „sposób wytwarzania ciekłego paliwa o dużej prężności pary”. Nowe źródło paliw płynnych powstawało ze wzbogacania kaloryczności spirytusu, czyli zmieszania go z niskowrzącymi węglowodorami (eteryna, gazolina). Po przeprowadzonych próbach instalacji w Zakładzie Chemii Ogólnej Politechniki Warszawskiej, zastosowano tę metodę pomyślnie w napędzie samochodowym. Patent wzbudził zainteresowanie w  Stanach Zjednoczonych, ale  II wojny światowa uniemożliwiła rozwój badań.

    W latach 1934-1935 Kazimierz Kling był dziekanem Wydziału Chemicznego PW.  Na Politechnice Warszawskiej pracował do wieku emerytalnego – 1 września 1937r.

    Profesor Kling był członkiem towarzystw naukowych, m.in. od 1935r. Akademii Nauk Technicznych, od 1934r. Towarzystwa Naukowego we Lwowie oraz Polskiego Towarzystwa Chemicznego. Zmarł w Warszawie 4 czerwca 1942r.

    Na podstawie:

    Antosik, J. Biografia Kazimierza Klinga. W: Bibliografia pełnotekstowa wybranych publikacji prof. Kazimierza Klinga, 2013.

    Sylwetki profesorów Politechniki Warszawskiej : Kazimierz Kling/ oprac. Krystyna Sielecka.

    MM

    Powered by WordPress Web Design by SRS Solutions © 2017 bgpw blog Design by SRS Solutions

    • RSS